Een reflectie uit het veld, waar proces, beeld en betekenis elkaar raken.

Tussenruimte

Wat als tijd geen losse momenten kent, maar één doorlopend, resonerend veld is?
Die ervaring keert steeds terug in mijn werk. Nog vóór een sessie of workshop begint, voel ik al iets bewegen. Ik bereid de ruimte voor op de komst van wie ik ga ontvangen. Daarbij volg ik geen plan, maar stem ik me af op wat zich aandient.

Zo wil de werktafel soms overdwars staan, soms schuin. Stoelen kennen hun plek al,
of blijven rustig op een rijtje wachten tot ze door de deelnemers zelf worden gepakt.

Het klinkt misschien vreemd, maar mijn sessies beginnen al vóórdat iemand binnenstapt. Vandaag kon ik opnieuw ervaren hoe dit werkt.

Wanneer een workshop het veld laat spreken

Vandaag kwam er geen groep, maar één deelneemster voor de workshop wensbomen.
Meteen voelde ik: dit is precies zoals het mag zijn.

Terwijl ze vertelde wat haar bezighield en hoe haar dag was begonnen, herkende ik parallellen met mijn voorbereiding, alsof we al met elkaar meeliepen, zonder dat te weten.

Het was een workshop en geen sessie, en daarmee lag de intentie anders. Zo voelde dat ik wat meer afstand mocht houden. Minder aanwijzingen, meer vertrouwen dat de Lichtlijnen hun eigen weg vonden bij degene die tekende. Hier hoefde ik niet mee te bewegen, maar mocht aanwezig zijn.

Soms is iemand stil, naar binnen gekeerd, dat kan dan ongemakkelijk voelen. Omdat het lijkt alsof er dan “niets gebeurt”. Terwijl juist daar vaak de beweging is, precies zoals het nodig is. De lijnen hebben hun eigen timing voor wat zich wil laten zien.

Zo kon ik in mijn eigen tekening zien hoe ik nog meer mocht loslaten. En in haar tekening zag ik de kracht van zachte spiralen, waarin een scheiding die er eerder nog was, bovenin lijkt op te lossen.

Wat al leeft onder de oppervlakte, komt vanzelf naar boven, wordt zichtbaar. En wat nu gezien wil worden, daar mag naar geluisterd worden. Als afsluiting praten we over het proces en de tekening. Er is een volgende stap zichtbaar geworden, zacht en met open hart.

Het voelt als een beweging in stilte, die zich laat kennen zonder woorden.

Spiegelende reflectie

Later, tijdens een wandeling, herkende ik dit proces in de natuur.
Er lag nog ijs op het water, het is nog winter. Tegelijk was er lente in de lucht, zon en helderheid.

Ik keek naar hoe de bomen zich spiegelden in het water.
Stevig geworteld aan de oever en tegelijk zichtbaar in hun weerspiegeling.
Alsof ze zeiden:

Hier staan wij, en daar laten we ons zien.
Tussen winter en lente.
Tussen vasthouden en loslaten.
Tussen wat er al is en wat zichtbaar mag worden.

Soms vraagt een proces niets anders dan dat je aanwezig blijft, zonder te sturen.
En kijkt naar wat zich al spiegelt.

Irma · Vida~Belle 🦋

Meer Lichtberichten vind je hier →