Veel creatieve vrouwen verliezen hun talent niet, maar wel de verwondering die hun creativiteit ooit voedde.
Hoe kan het dat zoveel vrouwen die ooit bruisten van creatieve ideeën, nu vooral bezig zijn met hoe ze zichzelf overeind houden? Alsof ergens onderweg niet hun creativiteit verdween, maar hun verwondering. Dat raakte me laatst, toen ik vrouwen ontmoette uit mijn vroegere creatieve wereld — oud-studiegenoten van de kunstacademie, oud-collega’s uit het designvak. Creatieve vrouwen, waarvan het voelde alsof ze zich vastklampte aan een leven waaruit de betovering was verdwenen.
Bij sommigen had het lichaam al op de rem getrapt. Anderen waren een compleet andere richting opgegaan, alsof ze onderweg een deel van zichzelf hadden achtergelaten. Weer anderen probeerden binnen hun werk of eigen bedrijf iets vast te houden, maar liepen steeds opnieuw tegen dezelfde grenzen aan. Misschien raakte het me juist zo, omdat ik delen ervan herkende. Ook ik leefde ooit in een wereld waarin creativiteit zichtbaar aanwezig was, maar waar gevoel en intuïtie steeds verder naar de achtergrond verschoof. Het ging steeds minder over ontdekken, voelen en verbeelden, en steeds meer over presteren, deadlines en jezelf bewijzen.
Misschien herken je dit:
- Je bent nog steeds creatief… maar voelt je vaker leeg dan geïnspireerd
- Je hoofd staat bijna altijd “aan”… maar echte verwondering voelt ver weg
- Je maakt, werkt en presteert… maar ergens ontbreekt iets essentieels
- Je bent vooral bezig met volhouden… in plaats van ontdekken
Terug naar wat nooit echt weg was
Pas later besefte ik, ik was mijn creativiteit nooit kwijtgeraakt, maar de ruimte om werkelijk te kijken, te voelen en te dwalen. De ruimte om niet alleen iets moois te maken… maar om zelf weer geraakt te worden. En langzaam vond ik iets terug wat ergens onderweg langzaam stiller was geworden: Verwondering. Niet als grootse openbaring, maar juist in de kleine dingen van elke dag.
Misschien geldt dat voor jou ook en ben jij je creativiteit niet kwijt…
maar vooral de verwondering die haar ooit voedde. Want creativiteit opent zich door nieuwsgierigheid, door verbeelding. Door ruimte te geven aan kijken zonder direct te weten. Maar als verwondering naar de achtergrond verschuift, wordt creativiteit vaak iets wat vooral moet functioneren. Terwijl ze juist bedoeld is om iets in jou levend te houden, het gevoel dat alles mogelijk is. Dat de wereld open is en dat jij daar een onderdeel van bent.
Hoe de natuur je helpt herinneren
Voor mij begon dat herinneren niet groots. Niet met een verre reis of een radicale verandering. Maar veel dichterbij, door te gaan wandelen in de natuur. Te gaan dwalen en te kijken naar wat ik nou werkelijk zag. Naar de bloemen die elk op hun eigen wijze bloeien. Opnieuw te gaan luisteren naar de bomen met hun eeuwenoude verhalen. En te voelen hoe de zon de stenen verwarmt, waar je op kan zitten.
Het was alsof de wereld langzaam begon terug te spreken, alsof ze me aan iets herinnerde aan iets wat ik niet kwijt was, maar vergeten. De verwondering voor iets ogenschijnlijks kleins, maar met grote impact op hoe ik mijn leven beleef.
Bij mij bracht dat een creativiteit terug, zoals ik die als kind ervaarde. Open, zonder verwachting met plezier creëren. En me te verwonderen over de uitkomsten die mij richtingen wijzen die ik niet had kunnen bedenken. En precies daar neem ik jou ook graag in mee.
Misschien is dat wel de echte terugweg
Dus je hoeft niet méér te doen, of verder te zoeken. Niet jezelf opnieuw te bewijzen. Maar mag je terugkeren naar de plek waar creativiteit ooit begon:
Bij nieuwsgierigheid.
Bij verbeelding.
Bij het vermogen om geraakt te worden.
Want vastlopen betekent niet altijd dat er iets ontbreekt, soms ben je alleen vergeten dat verwondering altijd al haar eerste vonk was. Laat dit je herinneren dat de wereld nog altijd vol betovering is… wanneer jij jezelf toestaat haar weer te ontmoeten.
Voel je dat dit iets in je raakt… maar weet je nog niet precies waar te beginnen?
Stuur me gerust een bericht met Verwonderwandeling.
Dan wandel ik graag een stukje met je mee.
Irma · Vida~Belle 🦋